Stadslaborant van de maand: Erwin Buys

Abonneer je op onze nieuwsbrief en volg Stadslab2050 op de voet
Abonneer mij

.

Erwin Buys leidt een druk leven. Hij heeft een gezin, is dicht betrokken bij de werking van twee kunstgaleries en heeft een baan die volledig rond duurzaamheid draait. Bij Nnof (Nearly new office facilities) gooit hij zijn ontwerp- en technische kunsten in de strijd om afgedankt kantoormeubilair een nieuw leven te geven. Die duurzaamheid wil hij ook graag doortrekken in de rest van zijn leven. Maar dat vindt hij best een moeilijke oefening. De grootste schuldige: koning auto.

“Ik wil mijn uiterste best doen om onze planeet in goede staat achter te laten voor mijn kinderen.”

Openbaring

Erwin kreeg zijn moment van inzicht toen hij in Parijs samen met zijn dochters (nu twintigers, toen nog geen tien jaar oud) een van de eerste ecowinkels bezocht. ‘We hebben de wereld niet gekregen van onze ouders, we lenen ze enkel even van onze kinderen’, las een quote op de muur. ”Dat was een patat recht in mijn gezicht. Daar stond ik – fiere papa – met mijn twee dochtertjes. Ik had daar nog nooit echt bij stilgestaan. Eén zinnetje op het juiste moment maakte duidelijk dat ik mijn uiterste best moest doen om onze planeet in goede staat achter te laten voor mijn kinderen.”

Dat streven was en is een leerproces. Erwin groeit op in een tijd dat milieueducatie nog in de kinderschoenen staat. “Een tijdlang leek het of de wereld niet kapot kon. En eenmaal we begrepen dat er een limiet was, was het kwaad al geschied. Nu berispen mijn dochters hun grootouders als die een papiertje op de grond gooien. Zelf heb ik op het vlak van milieuzorg ook veel van mijn kinderen geleerd.”

Hij is er dan ook van overtuigd dat de volgende generaties echt een verschil kunnen maken. Die stelling wordt alvast bevestigd door Andries Vaneycken, ongeveer een generatie jonger dan Erwin. Andries is Erwins collega, sparringpartner en klankbord bij Nnof, het bedrijf dat Andries zo’n zes jaar geleden mee heeft opgestart (voor de overkoepelende holding PMC, een duurzame bedrijvengroep actief in de inrichting en beweging van kantoren). Onder het motto ‘in het milieudebat telt elke stem’, zit Andries mee aan tafel.

Het circulaire ei van Columbus

Andries: “Het blijft me verbazen dat het zolang heeft geduurd voor iemand zich afvroeg of we niet beter van oude kantoormeubelen nieuwe maken, in plaats van ze op het stort te gooien en nieuwe te kopen. Die dan van China moeten komen.” Erwin wordt Andries’ eerste collega binnen Nnof. Erwin: “Aanvankelijk sprak me vooral het technische aspect aan: hoe kan ik van een oud bureau, liefst met gebruik van recyclagemateriaal, een nieuw bureau maken. Of een nieuwe bank of een kast. Dat duurzame was altijd aanwezig op de achtergrond, maar oorspronkelijk was het vooral het ontwerpmatige, de technische uitdaging die me bekoorde. Sinds ik voor Nnof werk, is het duurzame constant in mijn leven aanwezig. De circulaire uitdaging vind ik zeer boeiend.” Andries en Erwin vormen een geolied team, twee generaties die elk hun eigen specialisaties en inzichten in dat duurzame project investeren.

Stadslaborant van de maand juni: Erwin Buys. Copyright: Frederik Beyens.

Duurzaam werk: check! Duurzaam privé: mmm…

Zo eenvoudig ze hun weg vinden in de circulaire economie, een milieubewust privéleven praktisch organiseren, is minder vanzelfsprekend. Andries: “Bij de ontwikkeling van Nnof was milieu mijn belangrijkste motief. Ik ben niet zo superpositief over onze toekomst, dus ik doe wat ik kan om het tij te keren. Maar ik blijf realistisch. Ik doe mijn best, maar ik kan niet alle zonden van de wereld op mijn schouders dragen.” Ook bij Erwin blijft het begrip duurzaamheid grotendeels verbonden met zijn werk bij Nnof. Al sijpelt het – tot op zekere hoogte – ook door in de selectie van de kunstenaars die hun werk tonen in de twee kunstgaleries, een in Antwerpen en een in Knokke, waar Erwin mede-eigenaar van is.

“De zee heeft ons altijd al de leftovers gebracht van wat mensen niet meer nodig hebben.”

De quote hierboven komt uit de catalogus van een tentoonstelling met werk van Gilles Cenazandotti, een beeldend kunstenaar uit Frankrijk die uitsluitend werkt met plastic afval uit zee dat aanspoelt aan land. Erwin: “Iemand als Cenazandotti geven we graag een kans om in onze galerie zijn verhaal te vertellen. Een mooi voorbeeld van kunst met een boodschap.” Cenazandotti maakt vaak dieren, zoals Mechanic Baboon, een baviaan die zeer zorgvuldig is opgebouwd uit ontelbare stukjes gekleurd plastic. Mooi, grappig en zorgwekkend tegelijkertijd.

Bij de werking van de galerie is ‘ecologisch’ geen drijfveer, het is eerst en vooral een commercieel bedrijf. Erwin is nog niet vertrouwd met Green Track, het project om de Antwerpse kunstensector te verduurzamen. Maar hij wil het graag bekijken.

Koning auto

Een woning in Lint, een galerie in Antwerpen en Knokke, een baan in Vilvoorde… Erwin kan de auto maar slecht missen. Vooral niet wat betreft woon-werkverkeer. Nnof maakt onderdeel uit van Cargovil Plus, een vzw die inzet op een duurzame ontwikkeling van een bedrijvenzone, met als doel een groene locatie waar het aangenaam werken is. Toch komen de meeste werknemers met de auto.

Andries: “We hebben bevraagd of een pendeldienst tussen station en bedrijf een optie is, maar de respons was lauw. Het valt gewoon heel moeilijk te regelen. Dagelijks sturen we verschillende vrachtwagens de baan op voor levering. Die moeten voor de spits onderweg zijn. Dat betekent dat onze medewerkers heel vroeg beginnen en ook zelden zeker zijn wanneer ze terug zijn. De auto blijkt dan helaas nog steeds de meest flexibele oplossing. Onderschat ook niet de auto als statussymbool. Dat geldt voor elke sociale klasse. Er moet ingezet worden op openbaar vervoer, maar dat zal nooit alle noden dekken.”

Autominderen

Erwin is stilaan aan een nieuwe auto toe – ‘voor de elektrische keuze vind ik het nog net te vroeg’ – maar ‘groot’ hoeft alvast niet meer. “De keren dat we – als gezin – met zijn vieren samen in de auto stappen, zijn zeldzaam. Als we samen op reis gaan, kunnen we een grotere auto huren of delen.” Wat de toekomst betreft, rekent Andries op zelfrijdende auto’s. “Ik reserveer via een app een auto, die dan – perfect op tijd – komt voorrijden. Ik ben niet in merken geïnteresseerd, als de auto maar voldoet om van punt a naar punt b met goederen x te gaan. Stel je eens voor wat je met al die autovrije ruimte kan doen die zo in de stad ontstaat! Dat potentieel om een warme, leefbare stad te maken lijkt mij gigantisch.”

Ondertussen kan dichter bij het werk wonen, een oplossing zijn. Maar mag het verkeersinfarct ons opnieuw onder de kerktoren dwingen? Lang niet iedereen is daar klaar voor. Ondertussen duurt de haat-liefde verhouding met koning auto voort.                                                   

Wie is stadslaborant Erwin Buys?
In zijn zoektocht naar informatie om zowel op het vlak van werk als privé zo duurzaam mogelijk te leven, komt Erwin in contact met Stadslab2050. Zijn eerste kennismaking is in Mercado, tijdens een samenkomst over project Nieuw Zuid. “Ik vind dat Nieuw Zuid verhaal fascinerend. Daarbij helpen, daarvan leren als burger, lijkt me geweldig. In een stad kan je zelden van nul beginnen. Met Nieuw Zuid heb je de luxe een wit blad te beschrijven. Dat vind ik best spannend. Of ik er zelf zou gaan wonen? Als ik de financiële vrijheid heb om te kiezen, zou dat duurzame verhaal de doorslag kunnen geven. Ik hoop alleen dat het niet te artificieel wordt. Een stad is een organisch gegeven. Het mag geen duurzaam getto worden.”

Stadslaborant Erwin Buys