'Alle dagen honger': naar beter, niet naar meer

Mocht er een wedstrijd zijn voor websites met het hoogste ‘self-fulfulling-prophecy-gehalte’, dan won deze blog van Jo(hanna) Goyvaerts, Barbara Serulus en Mayken Craenen ‘hands down’. Of wat denk je dat je krijgt als bij elke blogpost de passie voor oorspronkelijk, smaakvol en gezond voedsel op je netvlies spat? Het is haast vanzelfsprekend dat Alle Dagen Honger in 2012 en 2013 de Weekend Knack Blog Award voor Beste Culinaire Blog in de wacht sleepte.
Hetzelfde drietal staat ook aan het roer van ‘Krachtvoer’ “een alomvattend festival over eten, dat niet enkel focust op de culinaire aspecten van voedsel maar ook nadenkt over de impact van voedsel op milieu, maatschappij en cultuur.” Hou dit najaar je kalender alvast in de gaten. En eind april hielden ze ‘De helden van het echte eten’ boven de doopvont. Hun boek vertelt het verhaal van ons eten vandaag. Wat is echt eten? Kan kleinschalig en langzaam ook innovatief zijn? Is ambacht gedoemd om een niche te blijven? Of komt er een food revolutie aan?

Met deze adelbrieven moét je gewoon partner zijn van ‘Aan tAfel’, het thematische spoor over voedsel dat Stadslab2050 dit voorjaar startte. ‘Gevraagd!’, begint Jo(hanna) dit gesprek glunderend.

Jo, welke rol kan Alle Dagen Honger (ADH) spelen in Aan tAfel?

“Via ‘Krachtvoer’, ADH en andere activiteiten hebben we een goed zicht op de kleine, Antwerpse initiatieven rond voeding. Er gebeurt hier echt wel veel de laatste jaren. We volgen natuurlijk ook de trends in het buitenland. Dat alles kunnen we Aan tAfel vertalen. We willen met plezier ‘de verbinder’ spelen.
Wat wij er dan interessant aan vinden is dat Stadslab2050 sterk verschillende partners samenbrengt. Dat resulteert in zeer diverse invalshoeken als het gaat om ‘nadenken over voedsel’.
Aan tAfel zou een geslaagde oefening zijn, mochten enkele van die kleine initiatieven de sprong maken naar een blijvende, duurzame vorm. Als ik de ideeën zie die de partners tijdens de eerste workshops samenbrachten en de raakvlakken die ze hebben, dan kan die hoop wel realiteit worden.”

ADH heeft de vinger aan de pols van de man of de vrouw in de straat als het om voeding gaat. Dat kan niet anders. Vertel!

“Eén zaak staat vast: de mensen stellen zich alsmaar meer vragen over wat ze nu eigenlijk eten. Die bewustwording groeit snel en dat al enige tijd. En in vergelijking met andere landen staan we hier nog aan het begin. Het succes van ‘Krachtvoer’ komt dus niet uit de lucht vallen.

We hopen dat de mensen daarbij niet verloren lopen in opeenvolgende hypes maar wel met gezond verstand leren omgaan met voeding. Om het met Michael Pollan, één van onze goeroes, te zeggen: we moeten opnieuw eten eten dat onze grootmoeders nog als eten zouden herkennen.”

In België staan we nog aan het begin, zei je net. Welke landen gingen ons voor?

“Ik denk vooral aan de Verenigde Staten en Nederland. De VS mag je echt wel een voorloper noemen. De gigantische voedingsindustrie daar lokte, door haar omvang en praktijken, een haast even omvangrijke tegenbeweging uit die ook al veel vroeger, in de jaren ’80, startte. De vrouw die we hier moeten onthouden is Alice Waters.
En hoewel Vlaanderen gastronomisch nog altijd meer te bieden heeft dan Nederland, denken onze noorderburen meer na over voeding. Het Food Film Festival startte daar al vijf jaar geleden. Je hebt er ook het Youth Food Movement, een vertakking van de slow food-beweging. De reden volgens mij? Nederland exporteert geweldig veel voeding. Zij voelen zich verantwoordelijk voor de kwaliteit. Ze zijn ook vooral bezig met de vraag hoe we straks de steeds groeiende wereldbevolking gevoed krijgen .”

Welke uitdaging gaat ADH aan?

“ De huidige wereldbevolking – wat is het, 7 miljard mensen? – duurzaam voeden? Misschien? Iets bescheidener: ADH is een culinair projectbureau dat als missie heeft hier een steentje aan bij te dragen door de verhalen te vertellen die schuilgaan achter het eten dat mensen dagelijks in hun mond stoppen"

Daar maak je wel een grote sprong. Van Antwerpen naar de wereld…

“Oké. Terug Aan tAfel dan. Hoe Stadslab2050 het aanpakt is prima. Via bottom-up initiatieven verandering stimuleren, daar kan niemand iets tegen hebben. En dat levert resultaat op. Maar wat eten ze in de kantine van den Bell? Met andere woorden: waar komen stadsbeleid en bottom-up elkaar tegen? Want pas dan kan er iets veranderen. Enkel als ook overheden (zoals stad Antwerpen) hun beleid aanpassen kan er structureel iets veranderen. En het zijn juist die structurele veranderingen waar wij naar streven en mee willen bewerkstellingen. Zorgt Stadslab2050 hier voor de doorstroming? Of moet het via andere wegen? Dat is nog een open vraag.

Om maar een voorbeeld te noemen. Gezonde voeding in de ziekenhuizen en scholen van Kopenhagen zit verweven in het stadsbeleid daar. Denemarken is trouwens nog zo’n ‘voorgangersland’.

“ Alice Waters (zie hierboven) begon ook bij scholen. Ze legde er groententuinen aan en wat er op het bord kwam in die scholen, was deels eigen oogst..”

Welke rol kan ADH dan spelen?

“Met onze blog, Krachtvoer, ons boek zie ik ons wel groeien naar een rol van consultant. Dat deden we bijvoorbeeld twee jaar geleden al voor Leuven2030. Onze sterkte is dat we op het snijvlak zitten tussen het culinaire/plezierige en ‘het bewust zijn van’.

Maar jullie kunnen ook nog leren van Aan tAfel?

“Als kleinschalig Antwerps food collectief Aan tAfel kunnen zitten met een gigantische supermarkt. Hoeveel kun je daar niet uit leren?”

BewarenBewaren

Populair in dit thema: 

Abonneer je op onze nieuwsbrief en volg Stadslab2050 op de voet
Abonneer je nu!