Hoe fotogeniek zijn de kleren van de toekomst?

“Hebben we geen generieke schoenen? Iedereen zal zien dat dit Prada’s zijn.” Tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat ik het nooit geweten had.

Als Stadslab2050 me al iets geleerd heeft, dan is het wel dat je van de ene verbazing in de andere blijft vallen in het Antwerpse creatieve wereldje.

Het Post Couture Collective-project van Martijn van Strien nadert z’n apotheose. In oktober stellen Martijn en zijn vijf ontwerpers in een pop-up makerspace hun stukken voor. In die pop-up is er plek om de ontwerpen te bekijken en te passen, maar ook om er zelf mee aan de slag te gaan. Je kan er de ontwerpen downloaden en zelf met een laser uit jouw favoriete stof snijden.

Stadslab2050 ging tijdens de officiële fotoshoot aankloppen om als eerste de afgewerkte collectie te bewonderen. We tekenden nerveuze, maar gelukkige gezichten op. Een jaar creatief werk valt in z’n plooi. En wij fier uiteraard omdat we zo’n boeiend project konden ondersteunen. Maar wat vinden de modellen nu van het feit dat ze kledij van de toekomst dragen? En welke uitdagingen kwamen de ontwerpers tegen om kledij te maken waarbij stikken of naaien achterwege blijft?

Weer meer invloed op de fabrikanten

Simon: “Ik draag een volledige outfit van Kjell, de jas en broek passen perfect bij elkaar. De stof voelt heel speciaal en misschien een tikkeltje fragiel aan.
Ik vind het zelf snijden en maken van je kledij een interessant idee, maar zou dit zelf misschien enkel gebruiken voor speciale ontwerpen, details of accessoires. Het leukste is volgens mij het feit dat je de kledij kan aanpassen aan je eigen smaak."

"Uiteraard is het knap dat je met deze manier van kleren maken meer mogelijkheden biedt aan de consument om duurzamer te handelen. Door het feit dat je de kledij zelf kan gaan downloaden en maken, verkort je de transportketen erg.
Voor mij zijn ethische kleren belangrijk, maar het is niet eenvoudig om de juiste beslissingen te nemen. Door het lasercutten volstaat het misschien om te gaan zoeken naar ethisch verantwoorde stoffen en die dan mee naar de makerspace te brengen. Zo heb je weer meer invloed op de fabrikanten.”

Samen met vriendinnen een kledingstuk ineensteken, zalig!

Lotte: “Dit is voor mij nog allemaal nieuw, ik heb nog niet zoveel fotoshoots gedaan. Het lijkt wel wat op de shoot van de kunstacademie, daar mocht het ook net allemaal iets gekker zijn."

"Ik heb wel wat gelezen over Post Couture, maar weet nog niet goed hoe ik dit allemaal moet plaatsen. Uiteraard is duurzame kledij wel belangrijk voor me. Het speelt ook erg tegenwoordig. Doordat je deze kledij zelf kan maken hoef je in de toekomst misschien enkel maar na te denken over het aankopen van de juiste stof.
Het lijkt me leuk om zelf kledij in elkaar te steken, het doet me wat denken aan het schilderen op nummer van vroeger. Ik denk wel dat jongeren hier een leuke activiteit van kunnen maken. Tenslotte kan je dit zowel toepassen op kledij als op accessoires, waar je dan misschien onderdelen van kan delen met je vriendinnen."

"Normaal gezien draag ik iets cleanere mode, met minder frulletjes als deze jurk, maar voor een feestje zou iets extravagant als dit ook wel kunnen. Dat de ontwerpers maar allemaal snel aan het werk gaan.”

Zet je klassieke ideeën over mode maken maar overboord

Toen we hen in het begin van dit jaar voor het eerst ontmoetten, leek het voor een buitenstaander onmogelijk dat er nu een collectie zou liggen. Maar de jonge ontwerpers bewezen ons ongelijk. Ze slaagden er allemaal in om perfect te voldoen aan de opdracht: ontwerp een collectie waarbij naald noch draad aan te pas komen.
Die laatste stelregel moet er voor zorgen dat de fashionista’s van de toekomst hun patronen online vinden, ze downloaden en er mee naar een lasercutter stappen om daar, met hun favoriete stoffen, zelf aan de slag te gaan.

Kjell de Meersman: “Eigenlijk ben ik alle uitdagingen tegengekomen die ik verwacht had. In dit project bestaan de klassieke ingrepen zoals stikken niet, ook de normen om bepaalde vormen te creëren moet je achterwege durven laten. Voor mij, als ontwerper, was dit een belangrijke test. Ik moest alles uit de kast halen om dit origineel idee te realiseren. Ik werk liefst zonder compromissen."

"Misschien is niet alles uit deze collectie of met deze technieken draagbaar. De broek bijvoorbeeld is enorm moeilijk om te maken. Die bestaat gewoon uit veel onderdelen die zeer sterk bewegen. Ik ben op dit moment niet van plan om dit idee verder uit te werken, maar als er andere ontwerpers zich geroepen voelen om een broek zonder naald en draad uit te denken: be my guest!”

Benieuwd hoe mensen gaan reageren op het zelf maken van hun kledij

Emmanuel Ryngaert: “Op korte termijn komt onze pop-up er natuurlijk aan. Daar kijk ik enorm naar uit. Zo zien we hoe mensen gaan reageren op de stukken, maar ook op het concept van zelf kledij maken. Dankzij onze fotograaf, Lee Wei Swee, hebben we nu ook toffe, creatieve beelden. Ook al gaat het hier om kledij van de toekomst, er zit een zekere vintage-look in de beelden.
In deze testcase zijn nu vijf systemen bij elkaar gebracht. We gaan misschien nog wat verder om mekaars manieren te proberen en te verfijnen, zodat we op termijn tot een draagbaardere en maakbaardere mode komen.”

Als je voorstander bent van open source voor medicijnen, moet je dat ook aandurven voor je eigen product

Sofie Nieuwborg: “Toen Martijn me contacteerde om hier aan mee te doen, moest ik niet nadenken. Dit project belicht een heel ander aspect van de mode. Het grootste verschil met de projecten die we op school uitwerken is dat de techniek een onmiskenbaar onderdeel uitmaakt van het hele project."

"Ik ben zelf altijd wel met duurzaamheid bezig geweest, noem me gerust een activiste. Met het Post Couture Collective nemen we weer een stap in de goede richting. We doen meer mensen nadenken over mode. Ik besef dat we nog een lange weg te gaan hebben en dat we nu vooral de mensen gaan bereiken die al op zoek naar alternatieven, maar het rijpingsproces is gestart!"

"Gelukkig zijn we hierin niet alleen, kijk bijvoorbeeld naar Burda die ook net hun patronen openstelden. Ik snap dat het een moeilijke keuze is, maar als je zelf verwacht van anderen dat ze open minded zijn, dat ze in open source en de deeleconomie geloven, dan kan je niet anders dan consequent zijn en zelf het goede voorbeeld geven.”

“Vandaag brengen we de mode van de toekomst in beeld,” besluit Martijn trots, “De beelden van Lee Wei Swee brengen de collectie echt tot leven.”

Maak het ook zelf mee

Stadslab2050 kijkt alvast samen met jou mee uit naar de makerspace pop-up van 20 tot en met 30 oktober waar we deze stukken zelf in elkaar kunnen zetten. Voorlopig is het openingsfeest in de Paris Texas galerie (Sint-Pietersvliet 6) gepland op 20 oktober. 
Martijn en z'n ontwerpers in levende lijve de kleren van het lijf vragen kan tijdens het Open Lab van 22 november. Daarop stellen we je trots de voortgang van de stadslaboranten voor.